Buluttaki veri: şifreleme, anahtar sahipleri ve paylaşım bağlantıları

Bir bulut sağlayıcısı size neredeyse her zaman verinizin şifrelendiğini söyler ve bu genellikle doğrudur. Ama bu, tek başına oldukça zayıf bir iddiadır, çünkü zorlandığında, ihlal edildiğinde veya sadece merak ettiğinde o veriyi gerçekte kimin okuyabileceğine karar veren ayrıntıyı dışarıda bırakır: anahtarı kimin tuttuğu.

Varsayılan olarak durağan haldeki ve aktarım sırasındaki şifreleme

Google Cloud’un belgeleri, çoğu büyük sağlayıcının varsayılan olarak ne yaptığını anlatır: “Google tarafından depolanan tüm veriler, Gelişmiş Şifreleme Standardı (AES) algoritması, AES-256 kullanılarak depolama katmanında şifrelenir”, bu da müşteriden herhangi bir yapılandırma gerektirmeden otomatik olarak uygulanır. Cihazınız ile sağlayıcı arasında aktarım halindeki veri ise, bu üniversitedeki şifreleme kursunda ele alınan TLS ile ayrıca korunur. Bu temel koruma gerçekten kullanışlıdır — örneğin birinin bir veri merkezinden fiziksel olarak bir sabit disk çalmasına karşı koruma sağlar — ama sorunun yalnızca bir kısmını yanıtlar.

Anahtarı kimin tuttuğu, korumanın neye karşı olduğunu değiştirir

Google Cloud varsayılan olarak açıkça şunu belirtir: “varsayılan durağan şifrelemede kullanılan anahtarlara biz sahibiz ve onları biz yönetiriz.” Bu, sektör genelinde standart bir uygulamadır ve bu varsayılanın sizi fiziksel hırsızlığa veya dış bir saldırgana karşı korumasının, ama sağlayıcının kendisine karşı korumamasının tam nedeni budur: sağlayıcı anahtarı elinde tutuyorsa, teknik olarak veriye erişebilir, aynı şekilde sağlayıcıyı yasal olarak buna zorlayan herkes de erişebilir. Sağlayıcılar, kendi anahtarlarını tutması gereken kuruluşlar için müşteri tarafından yönetilen anahtar seçenekleri de sunar, ama bu gerçek bir operasyonel karmaşıklık ekler — sağlayıcı yedeği olmadan kendi anahtarınızı kaybetmek, veriyi kalıcı olarak kaybetmek anlamına gelebilir.

Uçtan uca şifrelenmiş seçenekler: anahtarı yalnızca müşteri tutar

Tüketiciye yönelik daha az sayıda özellik, sağlayıcı tarafından yönetilen durağan şifrelemenin ötesine geçerek gerçek uçtan uca şifrelemeyi (şifreleme kursunda incelenen güvenceyi) bulut depolamanın kendisine kadar genişletir. Apple’ın iCloud için Gelişmiş Veri Koruması bunun belgelenmiş bir örneğidir: etkinleştirildiğinde, uçtan uca şifrelemeyi iCloud Yedekleme, Fotoğraflar, Notlar, iCloud Drive ve daha fazlasına genişletir ve Apple, “güvenilir cihazlarınız, iCloud verilerinizin büyük çoğunluğu için şifreleme anahtarlarına tek erişimi korur” der — bu da Apple’ın kendisinin yasal zorlama altında bile bu veriyi çözemeyeceği anlamına gelir ve bunu açıkça belirtir: “Uçtan uca şifrelenmiş verilerinize başka hiç kimse erişemez — Apple bile.” Apple’ın bununla birlikte belgelediği ödünleşim gerçektir: Apple hiçbir anahtarı elinde tutmadığından, erişiminizi kaybederseniz ve önceden bir kurtarma kişisi veya kurtarma anahtarı ayarlamadıysanız o veriyi geri almanıza da yardımcı olamaz. Güçlü koruma ile kolay hesap kurtarma zıt yönlere çeker ve Gelişmiş Veri Koruması sizden bir seçim yapmanızı ister.

Paylaşım bağlantıları: verinin yukarıdaki modelden sessizce çıkış yolu

Yukarıdakilerin hepsi tek bir dikkatsiz paylaşımla boşa çıkabilir. Bir bulut belgesindeki “bağlantıya sahip herkes görüntüleyebilir” ayarı, güçlü durağan şifrelemeyi herkese açık bir web sayfasına yakın bir şeye dönüştürür: bağlantının kendisi, veriniz ile onu alan, ileten veya tahmin eden herkes arasında duran tek şey haline gelir. Bu göründüğünden daha önemlidir, çünkü bu tür bağlantılar amaçlanan alıcının ötesine kolaylıkla iletilir, çoğu zaman beklenmedik yerlerde dizine eklenir veya önbelleğe alınır ve kendiliğinden nadiren sona erer. Hassas bir şey paylaşmadan önce, bağlantının önceden oturum açmış olması gereken belirli kişilerle sınırlandırılıp sınırlandırılamayacağını, bir son kullanma tarihi verilip verilemeyeceğini ve artık gerekmediğinde iptal edilip edilemeyeceğini kontrol etmeye değer — çoğu büyük sağlayıcının sunduğu ama varsayılan olarak açmadığı seçenekler.